Dışarıda dondurucu bir ayaz, termometrelerde sıfırın altındaki rakamlar... Kentin geri kalanı sıcak yataklarında derin bir uykudayken, Anadolu’nun emektar çiftçileri için mesai daha yeni başlıyor. Gece yarısı sessizliğini bozan tek şey, seraların içinden yükselen çıtırtılar ve dumanı tüten çay bardakları. Çiftçi bugün sadece toprağı işlemiyor; bir sezonluk emeğini "beyaz kâbus" dondan kurtarmak için adeta zamanla ve doğayla savaşıyor.
Seralar Isınsın Diye Uyku Feda Ediliyor
Antalya’nın Serik ilçesinden Mersin’in Erdemli mahallelerine kadar pek çok tarım havzasında bugünlerde tek bir gündem var: Zirai don. Meteoroloji’den gelen her uyarı, üreticinin kalbine bir mızrak gibi saplanıyor. Sıcaklıklar kritik eşiğe düştüğünde, seralarda hummalı bir hazırlık başlıyor. Gündüzden dizilen sobalar, akşamın ilk saatlerinde ateşleniyor. Hedef belli; içerideki sıcaklığı bitkinin "üşümeyeceği" o 4 derece civarında tutabilmek.
"Çocuğumuzun Rızkı Bu Toprakta"
Nöbetin en zorlu saatlerini, sabaha karşı 03.00 suları oluşturuyor. Üretici İbrahim Uslu’nun dediği gibi: "Kolay ekmek yok." Küller temizleniyor, odunlar tazeleniyor. Yan komşular bir araya gelip demlenen bir bardak çay eşliğinde dertleşiyor. Onlar için bu sadece bir tarım faaliyeti değil; bir yaşam mücadelesi. Üretici Abdullah Çetin durumu tek cümlede özetliyor: "Çocuklarımızın rızkını kazanmak için buradayız. Bitki üşümeye başlarsa, bizim de emeğimiz üşür."
Gözler Termometrede, Eller Tetikte
Her on dakikada bir kontrol edilen dereceler, her düşüşte artan endişe... Eğer o sobalar sönerse, bir gecede aylar süren emekler, banka borçları ve sofralara gelecek ürünler buz kesip yok olacak. Çiftçiler, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte güneşin serayı ısıtmasını bekliyor. Güneş yüzünü gösterdiğinde ise bir gecelik yorgunluğun yerini, ürünlerini sağ salim kurtarmış olmanın verdiği o derin nefes alıyor.
Anadolu’nun bu sessiz kahramanları, bizler taze sebzeye ulaşabilelim diye her kış gecesi aynı nöbeti tutmaya, ateş başında sabahlamaya devam ediyor. Çünkü onlar biliyor ki; üretim durursa, hayat durur.